«Quick et Flupke, gamins de Bruxelles»
Exposition 22/05 > 14/06/2025
©Hergé-Tintinimaginatio 2025
Lancés à la conquête des jeunes lecteurs du Petit Vingtième quelques mois à peine après que Tintin et Milou y firent leur apparition, Quick et Flupke en devinrent, à raison de deux pages par semaine, les protagonistes des farces et attrapes concoctées par leur créateur. Après la disparition du Petit Vingtième en mai 1940, Quick et Flupke virent certains de leurs « exploits » redessinés par Hergé paraître dans un quotidien flamand, Het Algemeen Nieuws, puis dans le tout jeune journal Tintin et enfin, après avoir été mis en couleur, dans une série d’albums de petit format.
Héritiers d’une tradition qui, de Max et Moritz (Wilhelm Busch,1865) à Hans et Fritz des Katzenjammer Kids (Rudolph Dirks,1897), met en scène les frasques des enfants face aux adultes, les « gamins de Bruxelles » s’imposèrent dans l’oeuvre d’Hergé comme l’antithèse des aventures du vaillant reporter et de son chien bavard. En effet, reposant la plupart du temps sur des arguments réduits à leur plus simple expression, les plaisanteries des deux garnements permirent à Hergé de donner libre cours à son humour le plus débridé et de développer son extraordinaire invention graphique, allant même parfois jusqu’à réaliser des gags totalement muets ou à se jouer des codes mêmes de la bande dessinée.
La présente exposition, placée sous le regard mitigé de l’agent n°15, gardien de la paix tout à la fois bonasse et roublard, présente un modeste florilège de la production quicketflupkesienne d’Hergé tout au long des années 1930.
«De guitenstreken van Kwik en Flupke»
Nauwelijks enkele maanden nadat Kuifje en Bobbie voor het eerst in Le Petit Vingtième verschenen, werden Kwik en Flupke – bedoeld om het jonge lezerspubliek van deze jeugdbijlage aan te spreken – elke week op twee pagina’s de hoofdrolspelers in de grappen en grollen van hun bedenker. Nadat Le Petit Vingtième in mei 1940 werd afgevoerd, verschenen sommige van de ‘toeren’ van Kwik en Flupke na een herwerking door Hergé in de vlaamse krant Het Algemeen Nieuws, daarna in het kersverse weekblad Kuifje, en ten slotte – na inkleuring – in een reeks albums op klein formaat.
Met deze twee kwajongens werd voortgebouwd op een traditie die begon met Max en Moritz (Wilhelm Busch, 1865), gevolgd door Hans en Fritz uit The Katzenjammer Kids (Rudoplh Dirks, 1897), waarin streken opgevoerd werden die kinderen uithalen met volwassenen. De Brusselse ketjes nemen in het oeuvre van Hergé hun plaats in als de tegenpolen van de avontuurlijke, moedige globetrotter en zijn praatgrage hond. Aangezien de verhaallijn meestal niet bepaald ingewikkeld was, kon Hergé met de grappen van deze twee vlegels zijn meest ongebreidelde humor de vrije loop laten, en zijn buitengewone grafische talent aanscherpen. Soms ging hij zelfs zo ver dat er in de gags helemaal niet gesproken werd, of nam hij een loopje met de regels van het stripverhaal als kunstvorm.
Deze tentoonstelling, onder het toeziend oog van agent nr. 15, de goedmoedige en tegelijk uitgekookte ordehandhaver, brengt een bescheiden bloemlezing van de Hergé’s Kwik en Flupke-creaties uit de jaren ‘30.
«Quick and Flupke, the boys from Brussels»
Just a few months after Tintin and Snowy made their first appearance in Le Petit Vingtième, Hergé created something new to appeal to the supplement’s young readers. In just two pages a week, his newest characters Quick and Flupke quickly won them over with their pranks and jokes. When publication of Le Petit Vingtième ended in May 1940, Hergé recreated some of their exploits for the flemish daily newspaper Het Algemeen Nieuws and later the brand new Tintin magazine. Finally, once their adventures had been created in colour, a series of pocket albums were released.
Quick and Flupke were inspired by the comic strip tradition of creating escapades pitting children against adults such as those featuring Max and Moritz (Wilhelm Busch, 1865) and Hans and Fritz from The Katzenjammer Kids (Rudolph Dirks, 1897). In Hergé’s body of work, the boys from Brussels were the antithesis of valiant Tintin’s globetrotting adventures with his chatterbox dog. By mostly stripping the tales back to the bare bones, Hergé was able to give his humour free rein in the two rascals’ quips. It also gave him the opportunity to develop his extraordinarily inventive illustrations to the extent that he was sometimes able to create jokes without any dialogue at all and experiment with the very rules of the comic strip genre.
Under the ambiguous gaze of Agent 15, a seemingly naive yet wily police officer, this exhibition offers an insight into Hergé’s characters and the production of Quick and Flupke’s adventures throughout the 1930s.